De betekenis van de
Losse korrels

Tante Ada

Geertje de Visscher

Dit wordt een bijzonder verhaal.

Korte tijd geleden was ik aanwezig bij een crematie dienst. De overledene kende ik niet zo erg goed en dat had zo zijn redenen. Toch vond ik dat ik mijn gezicht moest laten zien bij dit afscheid, al was het maar voor de familie. De familie kende ik ook niet zo goed en tijdens de lezingen en woordjes werd me het een en ander een beetje duidelijk.Het was een sobere dienst met weinig emotie.

Tot dat ene moment aanbrak. 

Een nichtje ging de laatste woorden van haar overleden oudtante voorlezen. Deze wens was beschreven in het testament met daarbij de opdracht om de envelop pas te openen op het moment van voorlezen. Het nichtje stond wat aarzelend voor de familieleden en bekenden en scheurde de envelop open. Ze haalde een brief tevoorschijn en haar ogen gleden even over de tekst. Wat er met het nichtje gebeurde, is me nog steeds niet duidelijk, maar vanaf de eerste woorden die ze sprak veranderde ze en er ging een golf van ongeloof en schrik door de aanwezigen.

Het meisje sprak met krakende stem het volgende:

"Ik ben een draak, dat vinden jullie allemaal. En die wordt dan ook nog eens 97 jaar. "Gaat ze dan nooit dood?” vroegen jullie regelmatig. Ik weet, ik ben een draak, altijd geweest ook en dat vinden jullie allemaal."

Het was muisstil in de aula, iedereen leek aan zijn of haar stoel vastgeplakt te zitten.

De krakende stem ging verder: 

“Wat kunnen we doen, haar een duwtje geven? Vergif in haar thee? Maar jullie durfden niet, hè! En ik werd weer een jaar ouder, 94, 95, 96 en zelfs 97. Nog steeds een draak, een steeds grotere draak. Iedereen vond me een draak.

Maar…hahaha… ik heb de sprong gewaagd, ik heb de sprong genomen. Ben op de hoogste toren geklommen met mijn oude stramme ledematen. Ja, jullie blij, maar ik heb de lef getoond. Ik heb de sprong genomen. Van het aardse naar? wat denk je? 

Ben ik in de hemel of kijk ik vanuit de hel naar jullie, arme schepselen. Jullie zullen het wel gaan meemaken, dat beloof ik. `k Ben op de hoogste toren geklommen en ik heb de sprong genomen. Probeer het ook eens, zou ik zeggen, er zitten hier wel meer draken in de zaal. Zal ik namen noemen?"

Na de doodse stilte die tot nu toe heerste, werd het na deze woorden rumoerig. Enkelen schoven zenuwachtig in hun stoel op en neer. Iemand kuchte, gefluister werd hoorbaar, onrust ontstond. Maar de stem ging verder, de brief was nog niet ten einde.

O, ik verkneukel me helemaal bij het zien van jullie angst. Ja, ik zie jullie, nu, op dit moment, van grote hoogte kijk ik op jullie neer. Stelletje onderkruipsels. Wie durft? Wie komt me na?

Lekker hoor, van  het leven de dood in suizen, haha.

Ik zie jullie…

Dit was tante Ada, die oude draak, dank je nichtje, voor het voorlezen.

Met een siddering van angst probeerde het meisje de brief terug te stoppen in de envelop. Hij viel uit haar bevende handen en dwarrelde naar beneden. Voordat de brief de grond bereikte, vatte hij op onverklaarbare wijze vlam en as was alles wat er over bleef.

Er klonk een gil vanaf de achterste rij, gevolgd door een bonk en de aanwezigen zagen hoe de jongste zus van tante Ada onderuit schoof en tussen de banken belandde.

Nog meer gegil was het gevolg. Ik meende dat ik de krakende stem van de overleden draak, zoals ze zichzelf noemde, boven alles uit hoorde. Complete paniek brak uit, familieleden riepen en gilden en enkelen renden weg richting deur. Sommigen stonden ontzet als aan de grond genageld, ze wilden ook weg rennen, maar hun benen weigerden dienst.

Ik vond dat ik genoeg gezien en meegemaakt had van deze wonderlijke vertoning. Verklaren kon ik dit alles niet, maar ik wist wel dat tante Ada een raar persoon was geweest. Ik hoopte maar dat de familie in het reine kon komen met deze onheilspellende boodschap.

Maar tante Ada kennende wist je het maar niet. Ze was in leven al tot alles in staat, wie weet wat ze als geest nog voor grapjes ging uithalen. In alle tumult kon ik rustig vertrekken. Ik had mijn plicht gedaan en hoefde me niet meer aan de familie te laten zien. Buiten tegen de muur stond mijn bezem zoals ik hem achter gelaten had. Ik stapte erop en vloog met een gevoel van bevrijding de weidse luchten in. Een grinnik ontsnapte me, die tante Ada toch.

Lees meer over de betekenis

Lees meer verhalen