De betekenis van de
Losse korrels

Stilte

Geertje de Visscher

Een paar weken geleden was ik uitgenodigd voor een verhalenmiddag, om te komen vertellen over mijn wandeltochten, kleine pelgrimages. De bijeenkomst was in een mooi gelegen, gerestaureerd klooster, een perfecte plek om gezellig samen te zijn en te luisteren naar elkaar. 

De middag begon met een korte kennismaking en een kop koffie of thee met walnoten uit de kloostertuin, vijgen, mandarijnen en fairtrade chocola. Hierna gingen we naar buiten voor een wandeling door de tuin, langs de kippenren, door de moestuin, naar het pesthuisje achterin, daarna het bos in en naar de Mariagrot. Langzaam liepen we, genietend van de herfstzon en met aandacht luisterend naar elkaar. Eenmaal weer binnen in de sfeervolle refter gezeten, vertelde ik over mijn pelgrimstocht.

Door de verhalen kon ik alles opnieuw beleven. De middag vloog om en voor we het wisten was het tijd om naar huis te gaan. In een opwelling besloot ik te vragen of ik kon overnachten in het klooster. Ik had geluk, er was een kamer vrij met uitzicht op de tuin en ik installeerde me met mijn weinige spulletjes die ik bij me had.

Na de avondmaaltijd wandelde ik door de omgeving, in het donker, een beetje licht van de halve maan verlichtte mijn pad. Langs een stroompje, door het natte gras mijn weg zoekend in de stilte van de avond. Later op mijn kamer deed ik de raam open en genoot van de rust die het klooster uitstraalde. Stil was het, zo lekker stil, donker, het was goed.

Ik sliep lekker en was de volgende ochtend vroeg wakker. Het was vandaag nationale stilte dag, waar kon je die beter beleven dan in een klooster? Na een ontbijt in stilte liep ik de tuin weer in op weg naar een plas vlakbij. Daar was het niet stil, tientallen ganzen en eenden gakten en kwaakten over het water, ik werd er stil van, van een adembenemend uitzicht en een natuurlijk concert.

Lange tijd stond ik bij het water, te kijken en te luisteren. De natuur te ervaren in al zijn pracht. Ik hoefde niets, alleen maar te zijn. In stilte.

Uitgenodigd door de zon en de wind besloot ik weer voor een wandeltocht te gaan. De hele lange zondag liep ik en liep ik. Zonder te praten, alleen maar lopen. En stilstaan. Kijken en luisteren. De wind en de zon op mijn gezicht voelen. Te genieten van het buiten zijn en de rust.

Mijn omgeving was niet stil, ik hoorde veel vogels, ik zag ganzen, eenden en als verrassing later op de dag een dertigtal prachtige zwanen. Ze maakten allemaal geluid, maar in mij was het stil. Zelfs mijn gedachten waren tot rust gekomen, mijn hoofd was stil, mijn lijf liep.

Voetje voor voetje, in een langzaam tempo, af en toe stilstaand, ik bewonderde de blauwe lucht met wolken in allerlei vormen. Ik zag er figuren in, fantasiefiguren, dieren en mensen en het veranderde steeds. Bij de zwanen die sierlijk door een plas gleden ging ik zitten en keek ik hoe ze hun veren poetsten. De tijd gleed ook voorbij en stil aan werd het koeler.

De zon verdween, de dag liep ten einde en in alle stilte naderde de avond. Voor het donker werd was ik terug bij het klooster. Ik pakte mijn spulletjes en bedankte mijn gastheren voor de gastvrijheid die ik genoten had in hun beschutte omgeving. Vol dankbaarheid en stilte aanvaardde ik de terugtocht naar huis.

Stil.

Lees meer over de betekenis

Lees meer verhalen